แม่มด
“ชุษณานันท์”

               “คุณธนา  คุณต้องรับผิดชอบต่อเงินจำนวนสามแสนบาทที่หายไปนั้นนะ”
“แต่ผม”
“ไม่มีแต่  เพราะคุณเป็นสมุห์บัญชีของบริษัท  และเงินสดจำนวนนี้ลูกค้าได้ชำระให้แก่บริษัท  คุณเป็นผู้รับและเป็นหน้าที่ของคุณที่จะต้องเอาเข้าบัญชี  แต่ตามบัญชีของบริษัทไม่มีเงินจำนวนนี้  มันก็แสดงว่าคุณยักยอกไป  ใช่มั้ย”
“ผม.....”
จริงๆ  ธนารู้ดีว่าเงินจำนวนนั้นมันอยู่ที่ไหน  ถ้าไม่ใช่เพราะผีพนันเข้าสิงจนเขาแทบจะหมดเนื้อหมดตัว  ทุกครั้งที่เขาเข้าไปร่วมวงกับเพื่อนๆ  แล้ว ไม่ว่าเงินจำนวนเท่าใดก็ดูจะไม่มีค่าสำหรับเขา  นี่จะทำยังไงดีหนอ
เย็นวันนั้น  เขากลับบ้านด้วยจิตใจหดหู่  บ้านที่เขาอยู่ไม่กี่วัน  ไม่เกินสัปดาห์นี้  มันก็คงจะถูก  เมียและลูกของเขาจะทำอย่างไรดี  หล่อนยังไม่รู้อะไรทั้งนั้น
ในสายตาหล่อน  เขาเป็นสามีที่ดีเลิศ  ทุกครั้งที่เขาไปเล่นไพ่เขาจะอ้างกับภรรยาว่าติดประชุมบ้าง  มีนัดลูกค้าบ้าง
หล่อนไม่เคยรู้เลยว่าทรัพย์สมบัติของบิดามารดาเขาที่ตกทอดมาถึงเขานั้นก็กำลังจะหมดลง  หล่อนเป็นแม่บ้านที่ดีและเพียบพร้อมทุกอย่าง  เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมยามที่เขาเข้าวงไพ่แล้วอะไรๆ  ก็ดูจะเหมือนมีมนต์สะกดให้เขาหลงใหลมันได้
คืนนั้นเขานอนไม่หลับ  คิดตลอดคืน  ทรัพย์สมบัติก็จะไม่มีขายแล้ว  ถ้าเขาบอกภรรยาว่า  เขาจำเป็นจะต้องใช้เงินจำนวนสามแสนบาท  หล่อนจะหามาให้เขาได้หรือ  ในเมื่อครอบครัวหล่อนก็ไม่มีฐานะอะไร  สมบัติของหล่อนก็แทบจะไม่มีเลย
จะมีประโยชน์อะไรที่จะบอกให้หล่อนโกรธและเลิกกับเขาไปเปล่าๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น  เขาไม่ได้ไปทำงานคิดว่าจะหาเงินได้อย่างไร  จะไปโจรกรรม  จี้ปล้น  เขาก็ไม่กล้าพอ  วันนั้นทั้งวันไม่มีอะไรตกถึงท้องเขาเลย  เขากลุ้มใจจะไปหาเพื่อนก็รู้ว่าเพื่อนทุกคนเอือมระอาที่เขาไปพบแต่ละครั้ง ก็มีแต่ขอยืมเงิน  จนไม่มีผู้ใดจะคบหาด้วย
นอกจากเพื่อนในวงไพ่  ที่พร้อมจะสนุกในวงไพ่  และรับซื้อทรัพย์สมบัติของเขาที่มีค่าจะคิดเป็นเงินได้
ค่ำนี้เขาไม่อยากกลับบ้านเลย  เขาเดินมาเรื่อยๆ  จนถึงสะพานใหญ่  สะพานนี้ซิ  ที่เป็นสะพานแรกที่เชื่อมระหว่างกรุงเทพฯและธนบุรี
“พ่อหนุ่ม  อย่ากระโดดลงไปเลย”
“ป้าเป็นใครนะ”  เขามองเห็นหน้าของหญิงชราไม่ชัดในความมืด  รู้สึกแต่กลิ่นที่เหม็นสาบ  และความสกปรกต่างๆ  ที่ดูจะแยกไม่ออกว่าอะไรบ้างระหว่างเนื้อตัว  และเสื้อผ้าที่สวมใส่
“ฉันเป็นแม่มด  ที่จะเสกมนต์คาถาให้เจ้าได้ดังหวังไงล่ะ”
“จริงเหรอ”
“ใช่สิ  เจ้ามีอะไรหรือ  ถึงต้องคิดจะกระโดดลงไปน่ะ”
เขาไม่รอช้าที่จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้หญิงชราที่เป็นแม่มดฟัง  หญิงชราหัวเราะด้วยเสียงดังท่ามกลางความมืดหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากชายหนุ่ม
“ข้าช่วยเจ้าได้  เอาละ  ข้าจะเสกคาถาให้เจ้า  แต่เจ้าจะต้องยอมทำตามที่ข้าสั่งนะ”
ชายหนุ่มรีบรับคำและขอบอก ขอบใจหญิงชรา  หญิงชราเงียบไปสักครู่และทำพิธีเสกมนต์คาถา  จากนั้นหญิงชราก็เอ่ยเสียงดังว่า
“เจ้าจะได้เงินสามแสนบาทที่เจ้าต้องการและบ้านอีกหนึ่งหลัง  ในวันรุ่งขึ้น”
“ขอบใจท่านมาก  แต่ผมจะต้องทำอะไรล่ะ”
“ก็ไม่มีอะไรมาก  ให้ความสุขกับข้าซิ”
ชายหนุ่มรู้สึกขยะแขยงที่ต้องไปกับหญิงชราคนนั้น  ในห้องอันคับแคบและสกปรกของโรงแรมเล็กๆ  ในละแวกนั้น  เขารู้สึกว่าอ่อนเพลีย  ทั้งขยะแขยงต่อความตะกละตะกลามของหญิงชราที่สกปรกเหม็นสาบ  และความต้องการที่ไม่รู้จักพอในรสกาม  เขาคิดเพียงว่าจำทนเพื่อพบกับเช้าที่สดใสและสิ่งดังหวังที่แม่มดจะให้เขา
เวลาในคืนนั้นดูช่างยาวนานจนท้องฟ้าเริ่มออกแสงเรืองๆ  เขารีบไปล้างหน้าตาและแต่งตัวเพื่อกลับบ้านเมื่อเขาออกจากห้องน้ำ  พบว่าหญิงชราได้ตื่นแล้ว
อะไรกัน  เมื่อคืนเขานอนกับหญิงชราที่น่าเกลียดและสกปรกคนนี้ได้อย่างไร  ยังไม่ทันที่เขาจะผละออกไปหญิงชราก็เอ่ยถามว่า
“พ่อหนุ่ม  จะรีบไปไหนล่ะ”
“จะกลับบ้านซิ”
“อายุเท่าไรแล้วล่ะ  เราน่ะ”
“33 มีอะไร”
“อายุ  33  แล้วยังเชื่อเรื่องแม่มดอีกเหรอพ่อหนุ่ม”
และแล้วหญิงชราก็หัวเราะด้วยเสียงอันดังราวกับว่าได้สิ่งที่หวังดังใจก็ไม่ปาน